เมื่อจุฬาพูดคุยกับคนญี่ปุ่น :)

พอดีเดินไปเลยลองเดินไปชิมชาชองเขาดู แล้วเราก็ถามเขาว่า
me:นี้คือชาอะไรหรอค่ะ (ภาษาญี่ปุ่น)
japannes : เขาตอบแล้วก็ยิ้ม แล้วก็พูดกะเรารัวเลย บอกว่านี้เป็นชาขาวจากคุมาโมโตะค่ะ มีที่คุมาโมโตะที่เดียวน่ะ รสชาติจะต่างจากที่อื่นใช่ไหมค่ะ
me : ค่ะ รสชาติค่อนข้างหวานๆ
japannes : ใช่ค่ะชาของเราจะค่อนข้างหวาน
me : อร่อยมากเลยค่ะ
ปล.คือเขาดูน่ารักมากเลย พอเราฟังเขาพูดแล้วเรารู้สึกว่าเขาดูมีความรู้จริงๆอ่ะน่ะ แล้วด้วยความที่เขาก็รู้ว่าเราเป้นคนไทยน่ะค่ะ แต่รู้สึกกว่าเขาดูเป็นมิตรดี แต่อันนี้คือเห็นมากะตาน่ะ แล้วก็เข้าไปพูดกะเขาเอง ถามว่ารู้สึกเขินไหน ก็มีนิดหน่อยน่ะ แต่เราเองไหนๆก็เรียนมา ก็เอาวิชาที่ฝึกฝนมาเนี่ยแหละ มาใช้ สำหรับตัวเราการได้ลองพูดอะไรแบบนี้ดู มันเหมินเติมความรู้ใส่สมองให้ตัวเองไม่รู้จบ แม้วว่าจะเคยเรียนมาแต่ใช่ว่าจะเก่งทุกคนจริงไหม ถ้าไม่ได้ใช้มันเราก็ลืมได้ตัวบ๋อมเองคำง่ายๆยังลืมเลย ตอนนี้ก็รู้สึกเลิกกลัวกับเจ้าของภาษามากขึ้นแม้ว่าจะยังไม่เก่ง หรือเรียกได้ว่าไม่เก่งเลย แต่ก็ยังคงจะพัฒนาตัวเองต่อไป ให้ถึงเป้าหมายที่วางไว้

โอ้ยยยยาวเนอะวันนี้เหมือนฟังคนบ่นอะไรไม่รู้ให้ฟัง  ก็รู้ทั้งรู้น่ะว่าไม่มีใครอ่าน หรือคนที่อ่านก็ต้องขอบคุณเป็นอย่างสูง แค่อยากจะเล่าประสบการณ์เล็กๆน้อยให้ฟังเพราะบ๋อมเองก็ไม่ใช่คนที่เก่งโคตร หรือเป็นญาติคนดังที่ไหนและไม่ใช่คนที่โตมาด้วยกองเงินกองทอง แต่อยากบอกคนที่มีความพยายามเหมือนๆกันว่า เราทุกคนไม่มีใครเดินมาผิดทางขึ้นอยู่กับว่าเราจะเชื่อมั่นกับทางที่เดินแค่ไหน  เดี่ยวยาวแค่นี้พอวันนี้ ไปล่ะ หลับฝันดี :)
.............. (ภาพประกอบอาจจะไม่มี แต่เอาภาพใกล้เคียงไปก่อน)..............