เรื่องนี้เกิดขึ้นจริงๆกับตัวบ๋อมเองค่ะ
มันเป็นวันที่บ๋อมได้มีโอกาศไปดูคอนเสิร์ทกับศิลปินที่บ๋อมชื่นชอบ (ขอไม่เอ่ยถึงแล้วกัน) ด้วยความที่เป็นเด็กต่างจังหวัด และอีกอย่างพ่อกับแม่ก็ไม่เคยปล่อยให้เราไปไหนไกลๆคนเดียว ยิ่งถ้ามาไกลอย่างกรุงเทพฯแล้ว เขายิ่งเป็นห่วงแต่ครั้งนี้ถือว่าโชคดีจริงๆที่มาได้ แต่ที่ภูมิใจกับตัวเองสุดๆคือ ทำไมถึงกล้า backpack เดินทางมาคนเดียว ทั้งๆที่ก็กล้าๆกลัวๆ บอกเลยความรู้สึกตอนนั้นตื่นเต้นอย่างเดียวเลย แทบนอนไม่หลับ เพราะอยากจะเจอศิลปินเอามากๆ แต่แล้ววันงานเมื่อไปถึงสถานที่จัดงานบ๋อมก็ยังงง อีกทั้งมาเช้าเกินไปไม่รู้จะไปยังไงแถมเป็นครั้งแรกด้วยที่ศิลปินมา และตัวเราเองก็ได้เจอเขาครั้งแรกแวบแรกที่ถึงหน้างาน กังวลเอามากๆเลยค่ะ เพราะเรามาคนเดียวแถมไม่รู้จักใครด้วย แต่ความคิดตอนนั้นคือ "เอาว่ะ เป็นไงเป็นกัน" บ๋อมเดินไปทางโรงจอดรถของงาน ซึ่งไม่คิดว่าจะมีใครอยู่ ตอนนั้นกลัวจะมาผิดวันมาก เพราะไม่เจอใครเลย ก็เลยตัดสินใจเดินเข้าไปถามพี่กลุ่มหนึ่งที่เขานั้งอยู่ตรงใกล้ๆกับงาน เท่านั้นแหละพี่เขาบอกว่ามางานเดียวกันโฮ้ยย ... โล่งใจสุดๆไปเลย เพราะไม่คิดว่าจะได้เจอคนที่มารอที่เดียวกัน ก็เลยรบกวนพี่เขาเข้าไปงานพร้อมกัน พี่ๆเขาน่ารักและก็ใจดีมากๆเลยค่ะ
นาทีที่เราทุกคนรอก็มาถึงเมื่องานกำลังจะเปิด บ๋อมเองกับพี่ๆเขาก็เตรียมตัววิ่งเพื่อจะเข้างานให้ทันและได้อยู่ข้างหน้า ตอนแรกพอไปถึงได้อยู่แถวกลางๆแต่พอเขาเปิดประตูเพิ่มก็เลยได้อยู่ข้างหน้า แต่ที่โชคดีมากๆคือบังเอิญได้อยู่ข้างๆพี่คนที่เขาพาเราเข้างานมาพอดีเลยคะ ดีใจมาก ก็ยืนพูดคุยกับพี่เขายาวเลยเรื่องศิลปินที่เราชอบ พี่เขาจะเป็นเมนศิลปินอีกคน แต่เราก็พูดคุยกันได้ วันนั้นคือนเราพากันยืนรอศิลปินทั้งฝนตก จนนั้งไม่ได้ แถมยังเบียดกัน แต่พี่เขาก็ให้เราอยู่ร่มด้วย ก่อนที่ศิลปินจะออกมาพี่เขาได้ถามเราว่า "แล้วเราจะกลับวันไหนเนี่ย กลับทันไหม" เพราะว่าวันนั้นเราดันจองคิวรถไว้เรียบร้อยแล้ว เราก็ตอบพี่เขาตามสถานการณ์เลย ในที่สุดศิลปินก็ออกมา เราสนุกสนานกันมาก แถมยังให้เบอร์โทร กับ e-mail พี่เขาไปด้วย แต่เราไม่ได้เบอร์พี่เขาเพราะตอนนั้นโทรศัพท์หยิบยากมาก แต่แล้วเวลาก็ดันไม่เป็นใจ เมื่อเพียง 1 นาทีเท่านั้นหลังจากที่งานเลิก ตัวเราเองต้องรีบกลับ เพราะกลัวจะไม่ทันขึ้นรถกลับ เพราะแถวงานรถติดอย่าบอกใครเลย นาทีนั้นเพื่อนๆพี่เขาก็เข้ามาหาพอดี แต่ตัวเราก็รีบจริงๆ เลยไม่ได้บอกกล่าวอะไรพี่เขาเลย พอจะหันไปบอกคนก็เดินสวนไปมาเลยตัดสินใจวิ่งไปรอรถเพื่อจะกลับ................
บอกเลยว่าตอนนั้นรู้สึกผิดมาก ที่ไม่ได้อยู่คุยกันต่อ ทั้งๆที่ดีใจมากๆเลยที่เจอพี่เขา จนถึงทุกวันนี้ก็ยังคงจำชื่อจำหน้าพี่เขาได้ แถมยังมีรูปถ่ายที่ถ่ายด้วยกันอีก แต่เสียดายที่พอจากวันนั้นจะ 3 ปีแล้วก็ไม่ได้เจอพี่เขาอีกเลยทั้งๆที่อยากเจอมากแค่ไหน แต่ไม่คิดเลยคะว่าแค่ไม่กี่นาที ก็ทำให้ไม่ได้เจอกันอีกเลย
อยากขอบคุณสำหรับวันนั้นมากเลยน่ะค่ะ ขอบคุณจริงๆ เพราะถ้าวันนั้นบ๋อมไม่เจอพี่บ๋อมอาจจะไม่สนุกขนาดนี้ก็ได้ และบ๋อมยังหวังอยู่เล็กๆน่ะค่ะว่าจะได้เจอพี่อีครั้ง แค่ครั้งเดียวถ้าได้เจอกันอีก
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น