ความผิดพลาดที่ไม่อาจโทษใครได้

เรื่องเกิดเมื่อวานตอนกลางดึก

เราก็เข้ามานั้นเล่นคอมฯเหมือนทุกๆวัน

และวันนั้นแม่ก็กลับบ้านมาพอดี 

พอพี่สาวเราทักว่ารองเท้าแกหายไปไหน

เราหัวเสียมากเพราะถอดไว้ตรงหน้าบ้านอย่างดี

ด้วยความที่เพิ่งจะใส่

"ซวยแล้ว"

หมามาคาบไปแหงเลย

เราก็ออกตามหาตอนนั้นทันที

ประเด็นหมาตัวนั้นดุมากๆเลยดุจนขนาด

เคยกัดเด็กข้างบ้านไปแล้ว

แต่ก้ไม่ใช่ประเด็นหรอก

พอตามหาหายังไงก็ไม่เจอ 

แถมโดนด่าอีก

อะไจะซวยขนาดนี้น่ะ

พอรุ่งขึ้นของวันนี้ก็ไปตามหาอีก

คราวนี้ไปถามเจ้าของบ้าน

เขาก้ให้คำตอบกลับมาว่า

"หมาพี่ไม่กัดรองเท้ามานานแล้วค่ะ มันมีหมาตัวสีน้ำตาลมันชอบกัดรองเท้า"

เฮ้ยยย!!! เราได้ยินก็เหนี่อย

และตัดสินใจออกตามหารองเท้าต่อไป

ไปรอบหมู่บ้านเลย

แต่ก็ไม่เจอจนป่านนี้ก็ไม่เห็น 

เราแถบอยากจะร้องไห้ T_T

ร้องเท้าคู่ใจ เป็นคู่ที่พาเราไปทุกที่

ขาดมันไป ก็ไม่รู้จะหารองเท้าคู่ไหนมาแทนด้วย

ทำไม ทำไม แย่จัง

แล้วตอนนี้มันมีข้างเดียว

จะหาคู่ได้ยังไง

นี้คงเป้นบทเรียนให้กับเราซิน่ะ

ว่าครั้งหน้าควรจะรอบครอบกว่านี้

จะไม่เอารองเท้าวางไว้ที่หน้าบ้านอีก

เอาเถอะ

พลาดวันนี้วันหน้าจะไม่พลาดอีก

มันเป็นการเตือนสติเราน่ะ