กาลเวลาช่างผ่านไปเร็วเหลือเกิน
เด็กคนนั้น เด็กที่ออกมาจากตัวเธอวันนี้วันนี้เธอได้โตขึ้นมาเป็นเด็กสาวที่น่ารัก ใครๆก็มักจะบอกว่าเธอน่ารัก
ไม่ว่าใครก็รักและเอ็นดูเธอ จนกระทั่งวันนี้ที่เธอได้เขาเรียนชั้นมอปลายเธอดูเป็นสาวเต็มตัว
แต่เธอกลับดูเปลี่ยนไป ในวันนั้น บนโต๊ะอาหาร บรรยากาศช่างเงียบ ได้ยินเพียงเสียงแอร์ที่ดังในขณะนั้น
เธอนั่งก้มหน้าพร้อมกับเขี่ยอาหารที่อยู่บนโต๊ะ “คุณหนูคะคุณแม่ติดงานคงกลับมาไม่ทันอาหารเย็นหรอกคะ"เสียงของหญิงผู้หนึ่งพูดขึ้น
เธอวางช้อนส้อมลงแล้ววิ่งขึ้นไปบนห้อง เธอเป็นอะไรฉันสงสัยทำไมเธอดูเศร้าใจ
ทำไมเธอดูไม่สดใส และเวลาไปโรงเรียนทำไมเธอดูไม่สนุกอาซะเลย เธอเป็นอะไรกัน
ฉันสับสน
ฉันเป็นใคร
ใครตอบได้
ฉันเฝ้ามองชีวิตของโกคนนี้ไปสักพักก็ทำให้นึกถึงเพลงๆหนึ่งขึ้นมา
“โรงเรียนของเราน่าอยู่..คุณครูใจดีทุกคน..เด็กๆก็ไม่ซุกซน..พวกเราทุกคนชอบไปโรงเรียน”
ฉันตั่งคำถาม
ถ้าโรงเรียนหน้าอยู่ ทำไมเธอถึงไม่อยากไปเรียนละ
ถ้าคุณครูใจดี
ทำไมครูถึงไม่สนใจเธอละ
ถ้าเด็กคนอื่นๆไม่ซุกซน
ทำไมเธอถึงโดนแกล้งละ
แล้วอย่างนี้เธอจะยังชอบโรงเรียนอยู่ไหม?
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น